تأثیر بازخورد اصلاحی صریح و ضمنی بر مهارت گفتاری فارسی‌آموزان کره‌ای‌زبان در سطح مقدماتی

Effects of Explicit and Implicit Corrective Feedback on the Speaking Skills of Korean Learners of Persian at the Elementary Level

This study examines the effects of explicit and implicit corrective feedback on the speaking skills of elementary-level Korean learners of Persian, focusing on accuracy, fluency, and lexical appropriateness. Twenty-four Persian language students at Hankuk University of Foreign Studies were randomly assigned to explicit or implicit feedback groups. Inter-rater reliability was assessed using Cohen’s kappa and the intraclass correlation coefficient (ICC), both indicating strong and statistically significant agreement (κ = 0.83–0.87; ICC = 0.89–0.91, p < 0.001). Data were analyzed using paired-samples and independent-samples t-tests. The results showed that explicit feedback led to significantly greater improvement in speaking accuracy. In contrast, no significant differences were found between the two groups in terms of fluency and lexical appropriateness, with both groups demonstrating comparable progress. Overall, the findings suggest that while explicit feedback is particularly effective for enhancing accuracy at the elementary level, fluency development appears to rely more heavily on communicative practice and meaningful interaction. Given the limited sample size and duration of the study, further research with larger samples and longer instructional periods is recommended.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر دو نوع بازخورد اصلاحی ـ صریح و ضمنی ـ بر مهارت گفتاری فارسی‌آموزان کره‌ای‌زبان سطح پایه است. سه شاخصِ دقت گفتاری، روانی گفتار و کاربرد درست واژگان مورد سنجش قرار گرفت. جامعه آماری شامل ۲۴ زبان‌آموز کره‌ای‌زبان سطح پایه از دانشگاه مطالعات خارجی هانکوک بود که به‌صورت تصادفی در دو گروه بازخورد صریح و بازخورد ضمنی قرار گرفتند. پیش از تحلیل آماری، پایایی بین ارزیابان با استفاده از کاپای کوهن و ضریب همبستگی درون‌کلاسی (ICC) بررسی شد که نتایج آن نشان‌دهنده توافق بالا و معنادار بین ارزیابان بود (k=0.83-0.87، ICC= 0.89-0.91 ،p<0.001 ). داده‌ها با آزمون t زوجی و t مستقل تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که بازخورد صریح در بهبود دقت گفتاری اثربخش‌تر از بازخورد ضمنی است؛ درحالی‌که در شاخص‌های روانی گفتار و کاربرد درست واژگان، هر دو گروه پیشرفت مشابهی داشتند و تفاوت معناداری مشاهده نشد. این نتایج بیانگر آن است که برای ارتقای دقت گفتاری در سطح پایه، بازخورد صریح مناسب‌تر است، اما در بهبود کاربرد درست واژگان، هر دو نوع بازخورد مؤثرند. همچنین، روانی گفتار بیش از نوع بازخورد، تحت تأثیر فعالیت‌های ارتباطی و تعاملات معنادار قرار دارد. پژوهش حاضر با محدودیت حجم نمونه و مدت زمان اجرا مواجه بود. بنابراین، انجام مطالعات آینده با نمونه‌های بزرگ‌تر و دوره‌های طولانی‌تر پیشنهاد می‌شود.